Wpisy użytkownika Człowiek Warga z dnia 30 kwietnia 2010

Liczba wpisów: 4

Człowiek Warga: Jestem przy końcówce 4 sezonu amerykańskiej wersji The Office i mam przekurwisty dylemat...
Naprawdę nie wiem, która wersja mi się bardziej podoba...ciężko jest mi się określić.
Z Jednej strony amerykańska ma więcej odcinków, ale z drugiej brytyjska jest pierwowzorem. W prawym narożniku mamy Garetha, a w lewym mamy Dwighta. No i przede wszystkim w czerwonych spodenkach występuje Steve Carrel, a w niebieskich Ricky Gervais...Naprawdę kurwa ciężko mi wybrać. Ostanio zresztą widziałem film w reżyserii Gervaisa(z nim w roli głównej oczywiście;-) "Invention of lying". Ciekawy pomysł. Opowieść o świecie gdzie nikt nie wie jak kłamać. Ba! Nikt nie potrafi tego robić i mówi zawsze to co myśli. Gervaisowi coś się we łbie przestawia i udaje mu się skłamać co sukceswnie kontynuuje. W pewnym momencie film się rozjeżdża i to dosyć mocno, ale i tak jest fajny. Fajny jest też dlatego, że epizody zagrali tam Edward Norton, Phillip Seymour Hoffman i Jonah Hill.
Jest jednak kurewsko nierówny. Z jednej strony jest cały czas śmiesznie, a nagle robi się głupio poważnie.
No ale chuj.
Ja nie o tym.
Wróćmy do biura.
Kurwa dalej nie wiem.
Dwight jest przezajebistym konserwatywnym spiskowcem, ale Gareth jest bardziej obleśnym(i bardziej przypominającym Gracjana) kolesiem starającym się być turboluzakiem. Jim i Pam nie różnią się w ogóle.
W amerykańskiej wersji Dwight nie ma takiego kumpla jak Oggmonster.
Ale z kolei Gareth nie wychował się na farmie Shrute'ów...
ehh...no więc wszytko rozbija się o jedną postać...
O szefa.
I tu muszę przyznać, że jednak Gervais wygrywa...kurwa mać Carrel jest świetny, ale jest świetnie idiotyczny.
Natomiast Gervais jest świetnie złośliwy, świetnie zadufany i świetnie obleśny. Ma większą głębię.
No i cały czas dotyka się po krawacie;-)





A tutaj było legendarne pierdolnięcie;-)

Człowiek Warga: Tuż po premierze płyty L.U.C.a "39/89 Zrozumieć Polskę" wrzucałem ten utwór goły, bez klipu.
Takowy po prostu nie istniał.
Dzisiaj znalazłem klip, który powstał niedawno.
Niesamowita sprawa...kurwa mać.
Już samo połączenie bitu z niezwykle dramatycznym i gorliwym przemówieniem Starzyńskiego powoduje ciary na moim karku, ale dodatkowo ten genialny obrazek przywodzący mi na myśl równie niesamowity klip Pink Floydów "Goodbye blue sky" rozpierdala na łopatki, po czym atakuje niczym Bukkake Warriors nieletnia japonkę.
Mam jakieś tam w sobie pokłady zdrowego patriotyzmu pozbawione zbędnej, niepotrzebnej martyrologii i właśnie takie klipy powodują, że ten patriotyzm wypływa mi z ust i naciąga boleśnie żyły na przegubach.
Fantastyczna sprawa.